Det rekker lengre når du deler …

Fastelavnssøndag: PrekentekstJoh 12,20-33

Bokmål

20 Det var noen grekere blant dem som var kommet for å tilbe under høytiden.21 De gikk til Filip, som var fra Betsaida i Galilea, og sa: «Herre, vi vil gjerne se Jesus.»22 Filip gikk og fortalte det til Andreas, og sammen gikk de og sa det til Jesus.23 Jesus svarte: «Timen er kommet da Menneskesønnen skal bli herliggjort.24 Sannelig, sannelig, jeg sier dere: Hvis ikke hvetekornet faller i jorden og dør, blir det bare det ene kornet. Men hvis det dør, bærer det rik frukt.25 Den som elsker sitt liv, skal miste det. Men den som hater sitt liv i denne verden, skal berge det og få evig liv.26 Den som vil tjene meg, må følge meg, og der jeg er, skal også min tjener være. Den som tjener meg, skal min Far gi ære.
   27  Nå er min sjel fylt av angst. Men skal jeg så si: Far, frels meg fra denne timen? Nei, til denne timen skulle jeg komme.28 Far, la ditt navn bli herliggjort!» Da lød det en røst fra himmelen: «Jeg har herliggjort det og skal herliggjøre det igjen.»
   29 Mengden som sto omkring og hørte dette, sa at det hadde tordnet. Andre sa: «Det var en engel som talte til ham.»30 Da sa Jesus: «Denne røsten lød ikke for min skyld, men for deres.31 Nå felles dommen over denne verden, nå skal denne verdens fyrste kastes ut.32 Og når jeg blir løftet opp fra jorden, skal jeg dra alle til meg.»33 Dette sa han for å gi til kjenne hva slags død han skulle lide.
   

Nynorsk

20 No var det nokre grekarar mellom dei som var komne til Jerusalem for å tilbe under høgtida.21 Dei kom til Filip, som var frå Betsaida i Galilea, og sa: «Herre, vi ville gjerne få sjå Jesus.»22 Filip kom og fortalde det til Andreas, og Andreas og Filip gjekk og sa det til Jesus.23 Jesus svara: «Timen er komen då Guds herlegdom skal lysa om Menneskesonen.24 Sanneleg, sanneleg, eg seier dykk: Fell ikkje kveitekornet i jorda og døyr, blir det verande berre eitt korn. Men døyr det, gjev det stor grøde.25 Den som elskar livet sitt, mistar det. Men den som hatar livet sitt i denne verda, skal berga det og få evig liv.26 Den som vil tena meg, må følgja meg, og der eg er, der skal tenaren min òg vera. Den som tener meg, skal Far min æra.
   27  No er sjela mi fylt av angst. Men skal eg så seia: Far, frels meg frå denne timen? Nei, til denne timen skulle eg koma.28 Far, lat herlegdom lysa om namnet ditt!» Då kom det ei røyst frå himmelen: «Eg har late min herlegdom lysa om det og skal la han lysa på nytt.»
   29 Folket som stod der, høyrde det og sa at det hadde torna. Andre sa: «Det var ein engel som tala til han.»30 Då sa Jesus til dei: «Det var ikkje for mi skuld denne røysta lydde, men for dykkar skuld.31 No fell det dom over denne verda, no skal han som herskar i denne verda, kastast ut.32 Og når eg blir lyft opp frå jorda, skal eg dra alle til meg.»33 Dette sa han for å visa kva slag død han skulle lida.
   

Nordsamisk

20 Ledje muhtun greikalaččat sin gaskkas geat ledje boahtán Jerusalemii basiid áigge rohkadallat.21 Sii manne Filipa lusa, gii lei Betsaidas Galileas eret, ja dadje sutnje: «Mii hálidivččiimet oaidnit Jesusa.»22 Filip manai ja háleštii Ándarasain dan birra, ja soai manaiga Jesusa ságaide.23 Jesus celkkii sudnuide: «Diibmu lea boahtán go Olbmobárdni hearvásin dahkkojuvvo.24 Duođaid, duođaid, mun cealkkán didjiide: Jos nisogordni ii gahčaše eatnamii ja jámáše, de šattašii dušše dat okta gordni. Muhto jos dat jápmá, de šaddada valjis šattuid.25 Dat guhte ráhkista heakkas, massá dan, ja dat guhte dán máilmmis vašuha heakkas, gádju dan ja oažžu agálaš eallima.26 Jos guhtege dáhttu bálvalit mu, de čuvvos mu, ja gos mun lean, doppe lea mu bálvaleaddji ge. Dat guhte bálvala mu, su gudnejahttá Áhččán.27 Dál lea mu siellu suorganan. Muhto cealkkán go: Áhčči, beastte mu dán diimmus? In! Dasgo aiddo dán diimmu várás mun lean boahtán.28 Áhčči, divtte namat hearvásmahttojuvvot!» Dalle gullui jietna almmis: «Mun lean hearvásmahttán dan, ja dagan dan fas hearvásin.»
   29 Olbmot geat ledje čuožžumin das, gulle dan ja dadje ahte baján lei čergon. Earát dadje: «Eŋgel dat sártnui sutnje.»30 Muhto Jesus celkkii sidjiide: «Ii dát jietna gullon mu dihtii, muhto din dihtii.31 Dál boahtá duopmu dán máilmmi badjel; dán máilmmi gonagas bálkestuvvo dál olggos.32 Ja go mun bajiduvvon eatnamis, de geasán buohkaid lusan.»33 Dán son celkkii dovddahan dihtii makkár jápmima son galggai muosáhit.

1. lesetekstJes 53,1-5

Bokmål

1 Hvem trodde budskapet vi fikk?
          Hvem ble Herrens arm åpenbart for?
          
   2 Han skjøt opp som en spire for hans ansikt,
          som et rotskudd av tørr jord.
          Han hadde ingen herlig skikkelse vi kunne se på,
          ikke et utseende vi kunne glede oss over.
          
   3 Han var foraktet, forlatt av mennesker,
          en mann av smerte, kjent med sykdom,
          en de skjuler ansiktet for.
          Han var foraktet, vi regnet ham ikke for noe.
          
   4 Sannelig, våre sykdommer tok han,
          våre smerter bar han.
          Vi tenkte: Han er rammet,
          slått av Gud og plaget.
          
   5 Men han ble såret for våre lovbrudd,
          knust for våre synder.
          Straffen lå på ham, vi fikk fred,
          ved hans sår ble vi helbredet.
          
   

Nynorsk

1 Kven trudde bodskapen vi fekk?
          Kven vart Herrens arm openberra for?
          
   2 Han skaut opp som ei spire for hans andlet,
          som ein renning av tørr jord.
          Han hadde ingen herleg skapnad vi kunne sjå på,
          ikkje ein utsjånad vi kunne gleda oss over.
          
   3 Han var forakta, forlaten av menneske,
          ein mann av smerte, kjend med sjukdom,
          ein dei løyner andletet for.
          Han var forakta, vi rekna han ikkje for noko.
          
   4 Sanneleg, våre sjukdomar tok han,
          vår smerte bar han.
          Vi tenkte: Han er ramma,
          slegen av Gud og plaga.
          
   5 Men han vart såra for våre brot,
          knust for våre synder.
          Straffa låg på han, vi fekk fred,
          ved hans sår vart vi lækte.
          
   

Nordsamisk

1 Guhtemuš mis oskkui dan sáhkii
          maid gulaimet,
          geasa Hearrá fápmu lei almmus?
          
   2 Son bohciidii Hearrá ovddas
          dego vesá,
          nugo ruohtasihtu goikeeatnamis.
          Ii sus lean čábbodat
          iige hámálašvuohta
          mii livččii geasuhan min,
          ii neahku masa livččiimet liikon.
          
   3 Son lei fuonášuvvon
          ja olbmuid hilggohas,
          gibuid olmmái, buozalvassii oahpis,
          gean oaidnimis
          olbmot čihke muođuideaset.
          Son lei badjelgeahčahas,
          mii eat atnán su maninge.
          
   4 Muhto min buozalvasaid son guttii,
          min gibuid son válddii iežas noađđin.
          Mii navddiimet su gillát ráŋggáštusa,
          gáttiimet ahte Ipmil časkkii
          ja givssidii su,
          
   5 vaikko son hávvádahttojuvvui
          min rihkkumiid dihte,
          cuvkejuvvui min vearredaguid geažil.
          Son ráŋggáštuvvui
          vai mii anášeimmet ráfi,
          su háviid hattiin mii leat dálkkoduvvon.
          
   

2. lesetekst1 Kor 1,18-25

Bokmål

18 For ordet om korset er dårskap for dem som går fortapt, men for oss som blir frelst, er det Guds kraft.19 Det står jo skrevet:
           Jeg vil ødelegge de vises visdom,
           og de klokes klokskap vil jeg gjøre til intet.
20 Hvor er da de vise, hvor er de skriftlærde, hvor er denne verdens kloke hoder? Har ikke Gud vist at verdens visdom er dårskap?21 For da verden ikke brukte visdommen til å kjenne Gud i hans visdom, besluttet Gud å frelse dem som tror, ved den dårskapen som vi forkynner.22 For jøder spør etter tegn, og grekere søker visdom,23 men vi forkynner en korsfestet Kristus. Han er en snublestein for jøder og dårskap for hedninger,24 men for dem som er kalt, både jøder og grekere, er Kristus Guds kraft og Guds visdom.25 For Guds dårskap er visere enn menneskene, og Guds svakhet er sterkere enn menneskene.
   

Nynorsk

18 For ordet om krossen er dårskap for dei som går fortapt, men for oss som blir frelste, er det Guds kraft.19 For det står skrive:
           Eg vil gjera ende på visdomen hos dei vise,
           og klokskapen hos dei kloke vil eg gjera til inkjes.
20 Kvar er så dei vise? Kvar er dei skriftlærde? Kvar er dei kloke hovuda i denne verda? Har ikkje Gud vist at visdomen i verda er dårskap?21 For då verda ikkje nytta visdomen til å læra Gud å kjenna i hans visdom, då valde Gud å frelsa dei som trur, ved den dårskapen vi forkynner.22 For jødar spør etter teikn, og grekarar søkjer visdom,23 men vi forkynner ein krossfest Kristus. Han er ein snublestein for jødar og ein dårskap for heidningar.24 Men for dei som er kalla, både jødar og grekarar, er Kristus Guds kraft og Guds visdom.25 For Guds dårskap er visare enn menneske, og Guds veikskap er sterkare enn menneske.
   

Nordsamisk

18 Dasgo sátni ruossa birra lea jallavuohta sidjiide geat mannet gáđohussii, muhto midjiide geat bestojuvvot, dat lea Ipmila fápmu.19 Dasgo lea čállojuvvon:
        Mun duššadan viisáid viisodaga,
        ja jierpmálaččaid jierpmálašvuođa dagan duššin.
   20 Gos dál lea viissis, čálaoahppavaš ja dálá máilmmi viissástalli? Ii go Ipmil leat dahkan dán máilmmi viisodaga jallodahkan?21 Vaikko Ipmil čájehii viisodagas, de máilbmi ii iežas viisodagas oahppan dovdat Ipmila. Dan dihtii Ipmil dáhtui min sárdnidit jallavuođa ja nu beastit sin guđet oskot.22 Juvddálaččat gáibidit mearkkaid, ja greikalaččat ohcet viisodaga,23 muhto mii sárdnidit russiinávlejuvvon Kristusa. Juvddálaččaid mielas dát lea vearránus ja báhkiniid mielas jallavuohta,24 muhto sidjiide geat leat rávkojuvvon, sihke juvddálaččaide ja greikalaččaide, mii sárdnidit ahte Kristus lea Ipmila fápmu ja Ipmila viissisvuohta.25 Dasgo Ipmila jallodat lea viisáset go olbmuid viisodat, ja Ipmila headjuvuohta gievrrat go olbmuid gievravuohta.
   

Jesus sier: «Hvis ikke hvetekornet faller i jorden og dør, blir det bare det ene kornet.»

Å kjøre bak lastebiler i Brasil kan gi kunnskap om god livsfilosofi. Noen maler visdomsord på den brede skvettlappen midt bak på bilen. Hos en av dem var budskapet: Vennlighet skaper vennlighet. Møter du en annen med vennlighet er det større sannsynlighet for at du blir møtt med vennlighet. Et smil kan smitte, sier vi gjerne; vennlighet likeså.

Det finnes noe som rekker lengre når det deles. Det blir mer av det du har når du gir det videre. Det gjelder mellom annet kjærlighet, omsorg, rettferdighet, fred. Det er verdier som øker når vi deler dem med andre mennesker. Det blir ikke mindre av det når du deler. Tvert imot sprer det seg og bærer frukt.

Jesus sier: «Hvis ikke hvetekornet faller i jorden og dør, blir det bare det ene kornet. Men hvis det dør, bærer det rik frukt». Ved inngangen til fastetiden, forberedelsen til Jesu egen lidelse, død og oppstandelse, bruker Jesus hvetekornet som bilde på hva han skal gjøre – dele sitt liv med oss.

Gjennom sin død deler Jesus livet sitt med menneskene. Det blir til liv.

De som fikk høre Jesus si dette hadde snakket med disiplene og bedt om å få se Jesus. Så skjer det som ofte skjer: å se Jesus betyr også å bli utfordret. Jesus snakker umiddelbart om å være der han er. Den som vil se blir også tatt inn i bevegelsen, bevegelsen av dem som deler det som øker når du gir det videre.

Del