Den fattige Gud

21. søndag i treenighetstiden: PrekentekstLuk 16,19-31

Bokmål

19 Det var en rik mann som kledde seg i purpur og fineste lin og levde i fest og luksus dag etter dag.20 Men utenfor porten hans lå det en fattig mann som het Lasarus, full av verkende sår.21 Han ønsket bare å få mette seg med det som falt fra den rikes bord. Hundene kom til og med og slikket sårene hans.
   22 Så døde den fattige, og englene bar ham til Abrahams fang. Den rike døde også og ble begravet.23 Da han slo øynene opp i dødsriket, der han var i pine, så han Abraham langt borte og Lasarus tett inntil ham.24 ‘Far Abraham’, ropte han, ‘ha barmhjertighet med meg og send Lasarus hit, så han kan dyppe fingertuppen i vann og svale tungen min. For jeg pines i denne flammen.’25 Men Abraham svarte: ‘Husk, mitt barn, at du fikk alt det gode mens du levde, og Lasarus fikk det vonde. Nå trøstes han her, mens du er i pine.26 Dessuten er det lagt en dyp kløft mellom oss og dere, slik at de som vil komme herfra og over til dere, ikke skal kunne det, og ingen kan gå over fra dere til oss.’27 Da sa den rike: ‘Så ber jeg deg, far, at du sender ham28 til mine fem brødre hjemme hos min far for å advare dem, så ikke de også skal komme til dette pinestedet.’29 Men Abraham sa: ‘De har Moses og profetene, de får høre på dem.’30 Han svarte: ‘Nei, far Abraham, men kommer det noen til dem fra de døde, vil de omvende seg.’31 Abraham sa: ‘Hører de ikke på Moses og profetene, lar de seg heller ikke overbevise om noen står opp fra de døde.’»

Nynorsk

19 Det var ein rik mann som kledde seg i purpur og fint lin og levde i fest og prakt dag etter dag.20 Men ein fattig mann som heitte Lasarus, låg utanfor porten hans, full av verkjesår.21 Han ønskte berre å få metta seg med det som fall frå bordet til rikmannen. Hundane kom endåtil og slikka såra hans.
   22 Så hende det at den fattige døydde, og englane bar han til Abrahams fang. Den rike døydde òg, og vart gravlagd.23 Då han slo opp auga i dødsriket der han var i pine, såg han Abraham langt borte og Lasarus tett inntil han.24 Då ropa han: ‘Far Abraham, miskunna deg over meg! Send Lasarus hit så han kan dyppa fingertuppen i vatn og kjøla tunga mi. For eg lid så vondt i denne elden.’25 Abraham svara: ‘Kom i hug, barnet mitt, at du fekk alt det gode medan du levde, og Lasarus like eins det vonde. No blir han trøysta her, medan du lid vondt.26 Dessutan er det lagt ein avgrunn mellom oss og dykk, slik at dei som vil koma herifrå og over til dykk, ikkje skal kunna det, og ingen kan koma frå dykk og over til oss.’27 Då sa den rike: ‘Så bed eg deg, far, at du sender han til heimen min.28 Eg har fem brør. Lat han åtvara dei, så ikkje dei òg skal koma til denne pinestaden.’29 Men Abraham sa: ‘Dei har Moses og profetane, dei kan høyra på dei.’30 ‘Nei, far Abraham’, svara han, ‘men kjem det nokon til dei frå dei døde, då vender dei om.’31 Då sa Abraham: ‘Høyrer dei ikkje på Moses og profetane, så vil dei heller ikkje la seg overtyda om nokon står opp frå dei døde.’»

Nordsamisk

19 Lei rikkis olmmái gii gárvodii purpuriin ja fiinna liidnebiktasiiguin ja elii hearvásvuođas ja ilus juohke beaivvi.20 Muhto su uvssa ovddas veallái geafes olmmái gean namma lei Lasarus. Son lei dievva háviin21 ja hálidii gallehit iežas dušše dainna mii gahčai rikkis olbmá beavddis. Maiddái beatnagat ge bohte ja njollo su háviid.
   22 De geafes olmmái jámii, ja eŋgelat gudde su Abrahama askái. Rikkis olmmái maid jámii ja hávdáduvvui.23 Go son rabastii čalmmiidis jábmiid riikkas, gos son lei biinnus, de oinnii Abrahama guhkkin ja Lasarusa su bálddas.24 Son čuorvvui: «Áhččán Abraham, árpmit mu ja vuolggat Lasarusa deike, vai son buonjostivččii suorbmageažis čázis ja láktadivččii mu njuokčama. Dasgo mun biidnašuvan dán dolas.»25 Abraham vástidii: «Mánážan, muitte ahte don ožžot buriidat ealedettiinat, ja dalle Lasarus oaččui baháid. Dál son jeđđejuvvo dáppe, muhto don biidnašuvat.26 Dasa lassin lea min ja din gaskkas čiekŋalis njiellu, amas oktage dáppe beassat rastá din lusa, vaikko hálidivččii ge, ii ge oktage din bealde beasa deike min lusa.»27 Rikkis olmmái dajai Abrahamii: «Mun ánuhan dus ahte vuolggahivččet su28 mu áhččán vissui. Dasgo mus leat vihtta vielja, ja son ferte duođaštit sidjiide, amaset sii ge boahtit dán givssi báikái.»29 Muhto Abraham dajai: «Sis leat Movsses ja profehtat; gulloset daid.»30 Rikkis olmmái vástidii: «Áhččán Abraham, eai sii guldal, muhto jos oktage jábmiid luhtte boađášii sin lusa, de sii jorgalivčče.»31 Muhto Abraham dajai sutnje: «Jos sii eai guldal Movssesa ja profehtaid, de eai oskugoađe vaikko muhtun bajásčuožžilivččii ge jábmiid luhtte.»
   

1. lesetekst5 Mos 15,7-8.10-11

Bokmål

7 Om det er en fattig blant dine landsmenn i en av byene i det landet Herren din Gud vil gi deg, da skal du ikke være hardhjertet og ikke lukke hånden for din fattige bror.8 Nei, du skal åpne din hånd for ham og låne ham alt det han trenger.

10 Gi ham villig, og ha ingen onde tanker i hjertet når du gir, for når du gjør dette, skal Herren din Gud velsigne deg i alt ditt arbeid og alt du gjør med dine hender.11 Det vil alltid være fattige i landet, og derfor påbyr jeg deg: Lukk villig opp hånden for din bror, for de nødlidende og fattige i landet ditt!

Nynorsk

7 Om det er ein fattig blant landsmennene dine i ein av byane i det landet som Herren din Gud vil gje deg, då skal du ikkje vera hardhjarta og ikkje lata att handa for den fattige bror din.8 Nei, du skal opna handa di for han og låna han alt det han treng.

10 Gjev han villig, og ha ingen vonde tankar i hjartet når du gjev. Då skal Herren din Gud velsigna deg i alt ditt arbeid og alt du gjer med hendene dine.11 Fattige kjem det alltid til å vera i landet. Difor byd eg deg: Opna villig handa for bror din, for dei som lid naud og dei som er fattige i landet ditt!

Nordsamisk

7 Jos muhtun gávpogis dan eatnamis maid Hearrá, din Ipmil, addá didjiide, lea geafes olmmoš, soamis din vieljain, de allet leage nu garraváimmogat ahte dahppabehtet gieđa geafes vielljaseattet.8 Dii galgabehtet baicce rabastit gieđa sutnje ja lonet sutnje maid son dárbbaša.

10 Addet sutnje árvasit alletge ane unohassan addit. Dalle Hearrá, din Ipmil, buressivdnida din buot das maid dahkabehtet ja doaimmahehpet.11 Geafit eai goassege noga din eatnamis. Dan dihte mun gohčun din rabastit gieđa vielljaseattet, iežadet eatnama geafái ja váivvášii.
   

2. lesetekst1 Joh 3,16-18

Bokmål

16 Hva kjærlighet er, har vi lært av at Jesus ga sitt liv for oss. Så skylder også vi å gi vårt liv for våre søsken.
   17 Men den som har mer enn nok å leve av og likevel lukker sitt hjerte når han ser sin bror lide nød, hvordan kan han ha Guds kjærlighet i seg?18 Mine barn, la oss elske, ikke med tomme ord, men i gjerning og sannhet.

Nynorsk

16 Kva kjærleik er, har vi lært av at Jesus gav livet sitt for oss. Så skyldar òg vi å gje livet for syskena våre.
   17 Men den som har meir enn nok å leva av, og likevel lèt att hjartet sitt når han ser bror sin lida naud, korleis kan han ha Guds kjærleik i seg?18 Mine born, lat oss elska, ikkje med tomme ord, men i gjerning og sanning!

Nordsamisk

16 Das mii leat oahppan mii lea ráhkisvuohta, go Jesus attii heakkas min ovddas. De mii ge leat geatnegasat addit heaggamet oskuguimmiid ovddas.17 Jos geasge lea buot maid son dárbbaša dán máilmmis, ja oaidná oskuguoimmi gillámin, muhto dahppá váimmus sutnje, mo Ipmila ráhkisvuohta sáhttá bissut su siste?
   18 Mánát, allot ráhkis dušše sániiguin dahje njuokčamiin, muhto daguiguin ja duohtavuođas.

Kva betyr det då at vi snur oss bort?

Det er ingenting som utfordrar meg så sterkt i kristenlivet mitt som når Jesus snakkar om pengar og rikdom. Om å dela, om verdens urettferdighet, om kven som er salige og kven som bør tenka seg om, om desse mine minste, og om meg – som heilt klart må vera i målgruppa for dagens tekst– «likasel for andres nød, ofte blind for venners sorg, ka bryr det meg dei andres død, min kulde e så fast ei borg», som Bjørn Eidsvåg formulerer det. Det er vanskeleg at eg ikkje klarer å vera annleis.

Likevel; eg liker at eg har å gjera med ein Gud som er slik, ein Gud som er på dei svakes side, ein Gud som inn i døden forsvarer dei som har færrast likes og dårligst sjanse til å nå opp. Også eg treng å bli tatt imot i min utilstrekkelighet. Eg treng å bli sett, avslørt og likevel elska. Og så treng eg å bli utfordra. Å ta inn over seg andres nød og prøva å gjera noko med det, gjer noko med mitt eige liv.

Over alt dette blir då spørsmålet: Kven er Gud? Om Gud er alle dei vi går forbi på gata, uteliggarane, tiggarane, menneske med rusproblem, kva betyr det då at vi snur oss bort?

Men er det sant at dei som bur

i svolten kring vår jord

er Gud som menneske, da trur

vi og at du er stor.

Når svoltens hær frå land til land

bryt opp og krev ei anna verd,

vil vi forstå med vår forstand

kva for ein mektig Gud du er.

(Edvard Hoem)

Del